“หนูทำไม่ได้”
“มันยากเกินไป”
“ผมไม่เก่งวิชานี้”
“ไม่ทำแล้ว!”
ประโยคสั้น ๆ เหล่านี้เป็นสิ่งที่พ่อแม่หลายคนอาจเคยได้ยิน ไม่ว่าจะเกิดขึ้นตอนเด็กทำการบ้าน แก้โจทย์คณิตศาสตร์ วาดภาพ เล่นกีฬา ฝึกดนตรี หรือกำลังลองทำสิ่งใหม่
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้ใหญ่อาจรีบตอบว่า
“ทำได้สิ ลูกเก่งจะตาย”
หรืออีกด้านหนึ่งอาจตอบว่า
“แค่นี้เอง ทำไมทำไม่ได้?”
แม้ทั้งสองคำตอบอาจเกิดจากความหวังดี แต่สิ่งที่เด็กต้องการในช่วงเวลานั้นอาจไม่ใช่การถูกบอกว่า “เก่ง” หรือ “ไม่เก่ง”
บางครั้งเด็กกำลังต้องการใครสักคนช่วยให้เขามองเห็นว่า
สิ่งที่ยังทำไม่ได้ในวันนี้ อาจแบ่งออกเป็นขั้นเล็ก ๆ ที่สามารถลองต่อได้
🧠 เมื่อเด็กพูดว่า “หนูทำไม่ได้” เขากำลังหมายถึงอะไร?
คำว่า “ทำไม่ได้” ไม่ได้มีความหมายเหมือนกันสำหรับเด็กทุกคน
เด็กอาจกำลังหมายถึง
- หนูยังไม่เข้าใจ
- หนูไม่รู้ว่าจะเริ่มตรงไหน
- หนูกลัวทำผิด
- หนูกลัวว่าพ่อแม่จะผิดหวัง
- หนูลองมาหลายครั้งแล้วและเหนื่อย
- งานนี้ยากเกินระดับที่หนูทำได้ตอนนี้
- หนูอยากให้ช่วย
- หนูต้องการพัก
- หรือหนูกำลังรู้สึกว่าตัวเอง “ไม่เก่ง”
ดังนั้น ก่อนรีบแก้ปัญหา สิ่งแรกที่ผู้ใหญ่อาจทำได้คือ ค้นหาว่า “ทำไม่ได้” ของเด็กหมายถึงอะไร
ลองถามว่า
“ตรงไหนที่ลูกรู้สึกว่ายากที่สุด?”
หรือ
“อยากลองเล่าให้พ่อฟังไหมว่าติดตรงไหน?”
คำถามเช่นนี้เปลี่ยนบทสนทนาจากการตัดสินความสามารถของเด็ก ไปสู่การค้นหาปัญหาที่สามารถจัดการได้
🌱 Self-Efficacy คืออะไร และเกี่ยวอะไรกับคำว่า “หนูทำไม่ได้”?
แนวคิดหนึ่งที่ช่วยให้เราเข้าใจเรื่องนี้คือ Self-Efficacy หรือความเชื่อของบุคคลว่าตนสามารถจัดการหรือทำสิ่งหนึ่งให้สำเร็จได้
ในบริบทการเรียน เรามักพูดถึง Academic Self-Efficacy เช่น เด็กรู้สึกว่าตนสามารถเรียนคณิตศาสตร์ ทำงานภาษา หรือรับมือกับงานในโรงเรียนได้มากน้อยเพียงใด
Self-efficacy ไม่เหมือนกับการบอกตัวเองว่า
“ฉันเก่งทุกอย่าง”
และไม่ได้หมายความว่าเด็กต้องมั่นใจตลอดเวลา
ความเชื่อที่สมเหตุสมผลกว่าคือ
“เรื่องนี้ยาก แต่ฉันอาจหาวิธีจัดการมันได้”
งานของ Kara และ Sümer (2022) ศึกษาเด็กจำนวน 1,931 คน และพบความสัมพันธ์ระหว่างรูปแบบการเลี้ยงดู ความอบอุ่นจากพ่อแม่ ความสอดคล้องในการเลี้ยงดู และ academic self-efficacy ของเด็ก
เด็กที่รับรู้รูปแบบการเลี้ยงดูเชิงบวกอย่างสอดคล้องจากทั้งพ่อและแม่รายงานระดับ academic self-efficacy สูงที่สุดในงานศึกษานี้
อย่างไรก็ตาม งานดังกล่าวเป็นงานเชิงความสัมพันธ์ จึงไม่ควรสรุปง่าย ๆ ว่า “ความอบอุ่นจากพ่อแม่ทำให้ self-efficacy สูงขึ้น” โดยตรง
สิ่งที่กล่าวได้อย่างระมัดระวังคือ
สภาพแวดล้อมและปฏิสัมพันธ์ในครอบครัวมีความสัมพันธ์กับวิธีที่เด็กรับรู้ความสามารถของตนเอง
💬 พ่อแม่ควรตอบอย่างไรเมื่อลูกพูดว่า “หนูทำไม่ได้”?
ไม่มีประโยคมหัศจรรย์เพียงประโยคเดียวที่ใช้ได้กับเด็กทุกคน
แต่เราสามารถเปลี่ยนเป้าหมายจาก
“ต้องทำให้ลูกมั่นใจทันที”
เป็น
“ช่วยให้ลูกมองเห็นขั้นตอนต่อไปที่สามารถลองได้”
ต่อไปนี้คือแนวทางที่นำไปใช้ได้ในชีวิตประจำวัน
1. ❤️ รับรู้ความรู้สึกก่อนแก้ปัญหา
เด็กพูดว่า
“หนูทำไม่ได้ มันยากมาก”
แทนที่จะรีบตอบว่า
❌ “ไม่ยากเลย”
ลองตอบว่า
“ข้อนี้ดูเหมือนทำให้ลูกติดอยู่พักหนึ่งแล้วนะ”
หรือ
“พ่อเห็นว่าลูกพยายามกับมันมาสักพักแล้ว”
การตอบเช่นนี้ไม่ได้หมายความว่าเรายืนยันว่าเด็ก “ทำไม่ได้”
แต่เป็นการยืนยันว่า ความยากที่เด็กกำลังรู้สึกนั้นมีอยู่จริง
จากนั้นจึงค่อยถามว่า
“อยากให้ช่วยตรงไหน?”
2. 🔍 เปลี่ยน “ทำไม่ได้” ให้เป็น “ติดตรงไหน?”
คำว่า “ทำไม่ได้” เป็นปัญหาที่ใหญ่มาก
แต่
“ยังไม่เข้าใจวิธีทดเลข”
เป็นปัญหาที่เล็กลงและแก้ไขได้
หากเด็กบอกว่า
“ผมทำคณิตศาสตร์ไม่ได้”
ลองถามว่า
“โจทย์ส่วนไหนที่ยังไม่เข้าใจ?”
เด็กอาจตอบว่า
“ผมไม่รู้ว่าต้องใช้สูตรไหน”
ตอนนี้ปัญหาเปลี่ยนจาก
“ฉันไม่เก่งคณิตศาสตร์”
เป็น
“ฉันยังเลือกสูตรสำหรับโจทย์นี้ไม่ได้”
สองประโยคนี้ให้ความรู้สึกต่างกันมาก
ประโยคแรกตัดสิน “ตัวเด็ก”
ส่วนประโยคหลังระบุ “ทักษะที่ยังต้องเรียนรู้”
3. 🪜 แบ่งงานใหญ่ให้เป็นขั้นเล็ก ๆ
เด็กบางคนไม่ได้ขาดความสามารถ แต่กำลังมองงานทั้งหมดพร้อมกันจนรู้สึกว่ามันใหญ่เกินไป
เช่น
“ต้องเขียนรายงาน 5 หน้า”
อาจฟังดูน่ากลัว
แต่หากแบ่งเป็น
เลือกหัวข้อ → หาข้อมูล → เขียนหัวข้อย่อย → เขียนย่อหน้าแรก → พัก → ทำส่วนถัดไป
เด็กจะเห็นสิ่งที่ต้องทำตรงหน้าชัดขึ้น
พ่อแม่อาจถามว่า
“ถ้าเรายังไม่ต้องทำทั้งหมด ตอนนี้ขั้นแรกที่เล็กที่สุดคืออะไร?”
เป้าหมายคือไม่ทำแทนเด็ก แต่ช่วยให้เด็กมองเห็นโครงสร้างของปัญหา
4. 🧩 ช่วยเท่าที่จำเป็น แล้วคืนงานให้เด็ก
เมื่อเห็นลูกติดอยู่กับโจทย์ พ่อแม่อาจอยากช่วยทำให้เสร็จ
แต่ถ้าผู้ใหญ่แก้ทุกปัญหาแทน เด็กอาจมีโอกาสน้อยลงที่จะสัมผัสประสบการณ์ว่า
“ฉันแก้ปัญหานี้ได้ด้วยตัวเอง”
ลองใช้วิธีให้คำใบ้เล็กน้อย เช่น
“ลองกลับไปดูตัวอย่างข้อก่อนหน้านี้ไหม?”
หรือ
“โจทย์ถามหาอะไร?”
แล้วให้เด็กลองต่อ
หากยังติด จึงเพิ่มความช่วยเหลือทีละน้อย
เป้าหมายไม่ใช่ปล่อยเด็กให้อยู่กับความยากลำบากเพียงลำพัง และไม่ใช่ทำทุกอย่างแทน
แต่คือการหา ระดับความช่วยเหลือที่พอดี
5. 🌟 ชมอย่างเฉพาะเจาะจง ไม่ใช่ชมเพียงว่า “เก่งมาก”
คำชมเป็นเรื่องที่ซับซ้อนกว่าที่หลายคนคิด
งานทดลองของ Xing และคณะ (2018) ศึกษานักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 จำนวน 103 คน โดยเปรียบเทียบการชมความสามารถ (ability praise) การชมความพยายาม (effort praise) และการให้ข้อมูลโดยไม่ชม หลังจากนั้นเด็กต้องเผชิญงานที่ทำให้เกิดประสบการณ์ล้มเหลว
ผลการศึกษาพบว่าเด็กที่ได้รับ ability praise แสดง self-handicapping มากกว่าและมีการพัฒนาผลงานน้อยกว่ากลุ่มอื่น
แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ effort praise ก็ไม่ได้ให้ผลดีโดยอัตโนมัติทุกด้าน เมื่อเทียบกับ informational feedback
ดังนั้น บทเรียนไม่ควรเป็นเพียง
“ห้ามชมว่าเก่ง ให้ชมว่าพยายามแทน”
แต่ควรเป็น
“ให้ feedback ที่จริงใจ เฉพาะเจาะจง และช่วยให้เด็กเห็นว่าอะไรที่เขาทำแล้วได้ผล”
แทนที่จะพูดเพียง
“เก่งมาก!”
ลองพูดว่า
“เมื่อกี้ลูกลองเปลี่ยนวิธี แล้วหาคำตอบได้ด้วยตัวเอง”
หรือ
“ลูกกลับไปตรวจตรงที่ผิด แล้วเจอว่าพลาดตรงไหน”
คำพูดเช่นนี้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับ กระบวนการและกลยุทธ์ ไม่ได้ติดป้ายว่าเด็กเป็นคน “เก่ง” หรือ “ไม่เก่ง”
6. 🌱 เติมคำว่า “ยัง” อย่างมีเหตุผล
ประโยค
“หนูทำไม่ได้”
อาจเปลี่ยนเป็น
“ตอนนี้หนูยังทำส่วนนี้ไม่ได้”
คำว่า “ยัง” ไม่ใช่เวทมนตร์ และไม่ควรใช้เพื่อปฏิเสธความยากของเด็ก
หากโจทย์ยากจริง เด็กอาจต้องได้รับคำอธิบายเพิ่มเติม การฝึกฝน หรือความช่วยเหลือ
แต่คำว่า “ยัง” ช่วยแยกสถานการณ์ปัจจุบันออกจากการตัดสินความสามารถแบบถาวร
งาน longitudinal ของ Chen และ Liu (2023) ติดตามเด็กประถมจาก 36 โรงเรียน โดยตัวอย่างสุดท้ายมีเด็ก 3,627 คน และศึกษาความสัมพันธ์ระหว่าง growth mindset ของเด็กกับพ่อและแม่ในช่วงหลายปี
ผลการศึกษาสนับสนุนว่าความเชื่อของผู้ปกครอง โดยเฉพาะรูปแบบที่พบในมารดาในกลุ่มตัวอย่างนี้ มีความสัมพันธ์กับพัฒนาการของ mindset ของเด็ก
อย่างไรก็ตาม growth mindset ไม่ได้หมายความว่า
“พยายามมากพอแล้วจะทำได้ทุกอย่าง”
เด็กยังต้องการกลยุทธ์ ความรู้ การฝึกฝน ทรัพยากร และความช่วยเหลือที่เหมาะสม
7. 🧠 สอนให้เด็กเปลี่ยนคำถาม
เมื่อเด็กติดปัญหา เขาอาจถามตัวเองว่า
“ทำไมฉันถึงทำไม่ได้?”
ลองช่วยเปลี่ยนเป็น
“ฉันยังขาดข้อมูลอะไร?”
“มีวิธีอื่นให้ลองไหม?”
“ฉันเคยทำโจทย์คล้าย ๆ กันหรือเปล่า?”
“ฉันควรถามใคร?”
“ขั้นต่อไปที่เล็กที่สุดคืออะไร?”
นี่เป็นการเปลี่ยนจากคำถามที่ตัดสินตัวเอง ไปเป็นคำถามที่มองหาวิธีแก้ปัญหา
8. 🛑 รู้ว่าเมื่อไรควรพัก
Persistence หรือความพยายามต่อเนื่องเป็นสิ่งมีค่า
แต่ไม่ได้หมายความว่าเด็กต้องฝืนต่อไปตลอดเวลา
หากเด็กเหนื่อยมาก หิว ง่วง หงุดหงิด หรือพยายามมานานจนไม่สามารถจดจ่อได้ การพักอาจเหมาะสมกว่าการบอกว่า
“ห้ามยอมแพ้!”
อาจพูดว่า
“พักสักครู่แล้วค่อยกลับมาดูใหม่ไหม?”
การพักไม่ได้เท่ากับความล้มเหลว
บางครั้งการรู้ว่าเมื่อใดควรหยุดพักก็เป็นส่วนหนึ่งของการจัดการตนเอง
9. 🤝 อย่าเปรียบเทียบกับเด็กคนอื่น
“พี่ทำได้ตั้งแต่อายุเท่านี้แล้ว”
“เพื่อนในห้องทำได้หมด”
“ทำไมคนอื่นเข้าใจ แต่ลูกไม่เข้าใจ?”
คำพูดเหล่านี้อาจทำให้ปัญหาจาก
“งานนี้ยาก”
กลายเป็น
“ฉันด้อยกว่าคนอื่น”
หากต้องการเปรียบเทียบ ลองช่วยเด็กเปรียบเทียบกับตัวเองในอดีต
“เดือนก่อนลูกยังอ่านคำนี้ติดอยู่เลย ตอนนี้อ่านได้แล้ว”
เป้าหมายคือช่วยให้เด็กมองเห็น ความก้าวหน้าของตนเอง
10. 🏡 สร้างพื้นที่ที่ความผิดพลาดเกิดขึ้นได้
หากเด็กเรียนรู้ว่า
ผิด = ถูกตำหนิ
คะแนนต่ำ = ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง
แพ้ = ไม่เก่ง
เด็กอาจพยายามหลีกเลี่ยงงานที่มีโอกาสล้มเหลว
แต่หากบ้านเป็นพื้นที่ที่เด็กสามารถพูดว่า
“หนูไม่รู้”
“หนูทำผิด”
หรือ
“ช่วยหน่อยได้ไหม?”
โดยไม่ถูกลดคุณค่า ความผิดพลาดก็สามารถกลายเป็นข้อมูลสำหรับการเรียนรู้ได้ง่ายขึ้น
💬 ตัวอย่างบทสนทนา
สถานการณ์ที่ 1: การบ้านคณิตศาสตร์
เด็ก:
“หนูทำไม่ได้!”
แทนที่จะตอบว่า:
❌ “ง่ายจะตาย ทำไมไม่ได้?”
ลองตอบ:
“ตรงไหนที่ทำให้รู้สึกว่าติดที่สุด ลองชี้ให้แม่ดูได้ไหม?”
เด็ก:
“ไม่รู้ว่าต้องเริ่มตรงไหน”
พ่อแม่:
“งั้นเรายังไม่ต้องหาคำตอบ ลองอ่านก่อนว่าโจทย์ให้ข้อมูลอะไรเรามาบ้าง”
สถานการณ์ที่ 2: เด็กทำผิด
เด็ก:
“เห็นไหม ผมบอกแล้วว่าผมไม่เก่ง”
ลองตอบ:
“ข้อนี้ยังไม่ถูก แต่ตอนนี้เรารู้แล้วว่าลองวิธีนี้แล้วไม่ได้ผล ลองดูไหมว่าพลาดตรงขั้นตอนไหน?”
สถานการณ์ที่ 3: เด็กทำสำเร็จ
แทนที่จะพูดเพียง:
“ลูกเก่งที่สุด!”
ลองเพิ่มข้อมูล:
“ตอนแรกติดอยู่ แต่ลูกลองวาดรูปประกอบโจทย์แล้วหาคำตอบได้ วิธีนั้นช่วยได้ดีเลย”
เด็กจึงได้รับข้อมูลว่า อะไรคือกลยุทธ์ที่ทำให้เกิดความก้าวหน้า
🎨 แล้วกิจกรรมสร้างสรรค์เกี่ยวข้องอย่างไร?
ความมั่นใจของเด็กไม่ได้สร้างขึ้นเฉพาะในห้องเรียน
กิจกรรมที่เด็กสามารถเลือก ทดลอง และทำสิ่งต่าง ๆ ด้วยตัวเอง เช่น
- วาดภาพ
- ระบายสี
- ต่อบล็อก
- งานประดิษฐ์
- ทำอาหารง่าย ๆ ร่วมกับผู้ใหญ่
- ปลูกต้นไม้
- เล่นดนตรี
- กีฬา
- เกมแก้ปัญหาที่เหมาะกับวัย
สามารถเป็นพื้นที่ให้เด็กพบประสบการณ์ว่า
“ฉันเลือกได้”
“ฉันลองใหม่ได้”
“ฉันแก้ปัญหาได้บางอย่าง”
“ผลงานไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ”
อย่างไรก็ตาม ไม่ควรกล่าวว่ากิจกรรมใดกิจกรรมหนึ่งสามารถ “รักษาความไม่มั่นใจ” หรือปัญหาสุขภาพจิตได้
กิจกรรมเหล่านี้ควรถูกมองว่าเป็น โอกาสในการเรียนรู้ เล่น และสร้างประสบการณ์เชิงบวก
❤️ ความอบอุ่นจากพ่อแม่มีความหมาย
งานของ Kara และ Sümer (2022) ในเด็ก 1,931 คน พบว่าความอบอุ่นของพ่อและแม่และรูปแบบการเลี้ยงดูมีความสัมพันธ์กับ academic self-efficacy ในหลายรูปแบบ
งานอีกชิ้นของ Chentsova Dutton, Choi และ Choi (2020) ศึกษาวัยรุ่นในสหรัฐฯ จีน เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น และพบความสัมพันธ์ระหว่าง parental support กับ positive self-beliefs และระดับ distress โดยรูปแบบความสัมพันธ์แตกต่างกันบ้างตามประเทศและประเภทของการสนับสนุน
สิ่งเหล่านี้ไม่ได้พิสูจน์ว่าประโยคหนึ่งจากพ่อแม่จะ “สร้างความมั่นใจ” ให้เด็กทันที
แต่สนับสนุนภาพที่กว้างกว่า:
ความมั่นใจไม่ได้เกิดจากคำชมประโยคเดียว แต่เติบโตภายในประสบการณ์ซ้ำ ๆ ที่เด็กได้รับการสนับสนุน ได้ลองทำสิ่งต่าง ๆ และไม่ถูกลดคุณค่าเมื่อทำผิด
⚠️ อย่าเปลี่ยน Growth Mindset ให้เป็นแรงกดดันรูปแบบใหม่
Growth mindset มักถูกสรุปว่า
“ถ้าพยายามก็ทำได้”
แต่ข้อความนี้ง่ายเกินไป
บางสิ่งเด็กอาจยังไม่มีพื้นฐานเพียงพอ
บางงานอาจยากเกินระดับพัฒนาการ
บางครั้งวิธีที่ใช้ไม่ได้ผลและต้องเปลี่ยนกลยุทธ์
และบางครั้งเด็กต้องการความช่วยเหลือจริง ๆ
ดังนั้น หากเด็กพยายามมานานแล้ว ไม่ควรตอบเพียง
“พยายามอีกสิ!”
คำถามที่ดีกว่าอาจเป็น
“วิธีเดิมยังไม่ได้ผล เราลองเปลี่ยนวิธีดีไหม?”
หรือ
“ตรงนี้ต้องการให้ใครช่วยอธิบายเพิ่มเติมหรือเปล่า?”
Growth mindset ที่เหมาะสมจึงไม่ใช่
พยายาม + พยายาม + พยายาม
แต่เป็น
ลอง → สังเกต → เรียนรู้ → เปลี่ยนวิธี → ขอความช่วยเหลือเมื่อจำเป็น → ลองใหม่
🌱 เป้าหมายไม่ใช่สร้างเด็กที่คิดว่า “ฉันทำได้ทุกอย่าง”
ความมั่นใจที่ดีไม่ใช่ความเชื่อว่า
“ฉันเก่งทุกอย่าง”
แต่เป็นความสามารถที่จะพูดว่า
“เรื่องนี้ฉันยังไม่รู้”
“เรื่องนี้ยากสำหรับฉัน”
“ฉันลองได้”
“ฉันขอความช่วยเหลือได้”
และ
“ถ้าทำผิด คุณค่าของฉันก็ไม่ได้ลดลง”
นี่อาจเป็นพื้นฐานที่สำคัญกว่าการพยายามทำให้เด็กรู้สึกว่าเขาต้องเก่งตลอดเวลา
💗 บทสรุป
ครั้งต่อไปที่เด็กพูดว่า
“หนูทำไม่ได้”
เราไม่จำเป็นต้องรีบตอบว่า
“ทำได้สิ!”
และไม่จำเป็นต้องตอบว่า
“แค่นี้ทำไมทำไม่ได้?”
ลองเริ่มต้นด้วย
“ตรงไหนที่รู้สึกว่ายากที่สุด?”
จากนั้นช่วยเด็กทำให้ปัญหาเล็กลง มองหาขั้นตอนต่อไป ให้ความช่วยเหลือเท่าที่จำเป็น และเปิดโอกาสให้เด็กกลับไปลองด้วยตัวเอง
เมื่อลูกทำสำเร็จ ไม่จำเป็นต้องชมเพียงว่า
“เก่งมาก”
แต่อาจช่วยให้เขามองเห็นว่า
“เมื่อกี้ลูกลองเปลี่ยนวิธี แล้วมันช่วยให้แก้ปัญหาได้”
และหากยังไม่สำเร็จ ก็ไม่จำเป็นต้องรีบทำให้ความล้มเหลวหายไป
บางครั้งสิ่งที่เด็กต้องการคือผู้ใหญ่ที่สามารถบอกเขาได้ว่า
“ยังทำไม่ได้ตอนนี้ไม่เป็นไร เรามาดูกันว่าขั้นต่อไปคืออะไร”
เพราะความมั่นใจไม่ได้หมายถึงการไม่เคยล้มเหลว
แต่รวมถึงการเรียนรู้ว่า เมื่อเจอสิ่งที่ยาก เรายังสามารถคิด เรียนรู้ ขอความช่วยเหลือ และค่อย ๆ เดินต่อได้
📚 งานวิจัยและแหล่งอ้างอิงหลัก (CC BY)
1. Xing S, Gao X, Jiang Y, Archer M, Liu X. (2018)
Effects of Ability and Effort Praise on Children’s Failure Attribution, Self-Handicapping, and Performance.
Frontiers in Psychology. 2018;9:1883.
DOI: 10.3389/fpsyg.2018.01883
งานทดลองในนักเรียนประถมศึกษาปีที่ 5 เปรียบเทียบ ability praise, effort praise และ informational feedback และศึกษาการตอบสนองหลังเด็กพบความล้มเหลว
ข้อค้นพบสำคัญคือ การชมความสามารถอาจมีผลเสียบางประการหลังความล้มเหลว และแม้แต่ effort praise ก็ไม่ควรถูกมองว่าให้ประโยชน์โดยอัตโนมัติในทุกสถานการณ์ ผู้วิจัยจึงเตือนว่าพ่อแม่และครูไม่ควรใช้คำชมอย่างไม่พิจารณาบริบท
License: Creative Commons Attribution (CC BY)
2. Kara D, Sümer N. (2022)
The Role of Paternal Parenting and Co-parenting Quality in Children’s Academic Self-Efficacy.
Frontiers in Psychology. 2022;13:772023.
DOI: 10.3389/fpsyg.2022.772023
ศึกษาเด็กจำนวน 1,931 คน เกี่ยวกับรูปแบบการเลี้ยงดูของพ่อและแม่ ความสอดคล้องในการเลี้ยงดู และ academic self-efficacy
ผลการศึกษาสนับสนุนความสัมพันธ์ระหว่าง positive parenting และ academic self-efficacy แต่เนื่องจากเป็นการศึกษาความสัมพันธ์ จึงไม่ควรตีความว่าเป็นเหตุและผลโดยตรง
License: Creative Commons Attribution (CC BY)
3. Chen J, Liu C. (2023)
The longitudinal association between children’s growth mindset in senior primary school and their parents’ growth mindset.
Frontiers in Psychology. 2023;14:1110944.
DOI: 10.3389/fpsyg.2023.1110944
งาน longitudinal จากโรงเรียนประถม 36 แห่ง เริ่มต้นด้วยเด็ก 4,004 คน และมีตัวอย่างสุดท้ายที่ผ่านเกณฑ์ 3,627 คน ติดตามตั้งแต่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ถึงปีที่ 6
งานศึกษาพบความสัมพันธ์ระหว่าง mindset ของผู้ปกครองกับพัฒนาการด้าน growth mindset ของเด็กในบางรูปแบบ โดยเฉพาะความสัมพันธ์ที่พบกับ mindset ของมารดาในกลุ่มตัวอย่างนี้
License: Creative Commons Attribution (CC BY)
4. Liang C-C, Yuan Y-H. (2020)
Exploring Children’s Creative Self-Efficacy Affected by After-School Program and Parent–Child Relationships.
Frontiers in Psychology. 2020;11:2237.
DOI: 10.3389/fpsyg.2020.02237
ศึกษาเด็กระดับประถมถึงมัธยมต้นจำนวน 550 คน และตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่าง parenting style, parent–child relationship, after-school programs และ creative self-efficacy
งานวิจัยสนับสนุนแนวคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่กับเด็กและสภาพแวดล้อมการเรียนรู้มีความเกี่ยวข้องกับวิธีที่เด็กมองความสามารถด้านความคิดสร้างสรรค์ของตนเอง
License: Creative Commons Attribution (CC BY)
5. Chentsova Dutton YE, Choi I-J, Choi E. (2020)
Perceived Parental Support and Adolescents’ Positive Self-Beliefs and Levels of Distress Across Four Countries.
Frontiers in Psychology. 2020;11:353.
DOI: 10.3389/fpsyg.2020.00353
ศึกษาการรับรู้ parental support ของวัยรุ่นจากสหรัฐอเมริกา จีน เกาหลีใต้ และญี่ปุ่น โดยพิจารณาความสัมพันธ์กับ positive self-beliefs และ psychological distress
งานนี้ช่วยให้เห็นว่าการสนับสนุนจากพ่อแม่มีความสัมพันธ์กับความเชื่อเกี่ยวกับตนเองของวัยรุ่น แต่รูปแบบความสัมพันธ์อาจแตกต่างกันตามประเภทการสนับสนุนและบริบททางวัฒนธรรม
License: Creative Commons Attribution (CC BY)
⚠️ Disclaimer สำหรับ Coohfey.com
ข้อมูลเพื่อการศึกษาและความรู้ทั่วไป
บทความนี้จัดทำขึ้นเพื่อวัตถุประสงค์ในการให้ข้อมูลและความรู้ทั่วไปเกี่ยวกับความมั่นใจในตนเอง Self-Efficacy, Growth Mindset การเรียนรู้ และการสนับสนุนเด็กจากผู้ปกครอง โดยเรียบเรียงจากงานวิจัยและแหล่งข้อมูลทางวิชาการที่ระบุไว้
เนื้อหาในบทความ ไม่ใช่คำแนะนำทางการแพทย์หรือสุขภาพจิต ไม่ใช่เครื่องมือสำหรับวินิจฉัยโรค และไม่สามารถใช้แทนการประเมิน การวินิจฉัย การให้คำปรึกษา หรือการรักษาจากแพทย์ นักจิตวิทยา จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น หรือผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพที่มีคุณสมบัติเหมาะสมได้
การที่เด็กพูดว่า “ทำไม่ได้” ขาดความมั่นใจ หลีกเลี่ยงงาน หรือรู้สึกท้อแท้สามารถเกิดขึ้นได้จากหลายสาเหตุ และไม่ได้หมายความว่าเด็กมีปัญหาทางสุขภาพจิตหรือพัฒนาการโดยอัตโนมัติ
แนวทางการพูดคุยและตัวอย่างในบทความเป็นแนวทางทั่วไป ผลอาจแตกต่างกันตามอายุ พัฒนาการ บุคลิกภาพ ความสามารถ สถานการณ์ และความต้องการเฉพาะของเด็กแต่ละคน
หากเด็กมีความวิตกกังวล ความเศร้า ความกลัวความล้มเหลว การหลีกเลี่ยงการเรียน หรือการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์และพฤติกรรมที่รุนแรงหรือต่อเนื่อง หรือส่งผลกระทบต่อการเรียน การนอน ความสัมพันธ์ หรือชีวิตประจำวัน ผู้ปกครองควรปรึกษาผู้เชี่ยวชาญด้านสุขภาพที่มีคุณสมบัติเหมาะสม
© Coohfey.com — Educational content.
